30 χρόνια πριν

Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010
Θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλο τον κόσμο
ΣΩΤΗΡΙΑ ΒΑΣΙΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Η θυσία της εμπνέει τους αγώνες της νέας γενιάς
Ανακοίνωση του ΚΣ της ΚΝΕ
«Το παράδειγμα της Σωτηρίας Βασιλακοπούλου είναι περήφανη απάντηση στη βρώμικη προπαγάνδα των χορτάτων παπαγάλων των αστών που μιλάνε χλευάζοντας για τα παιδιά με τα "κοντά παντελονάκια", που δίνουν τη μάχη των απεργιακών φρουρών στα εργοστάσια, στα βαπόρια, σε όλους τους χώρους δουλειάς». Αυτά τονίζει, μεταξύ άλλων, το Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ, στην ανακοίνωσή του για τη συμπλήρωση 30 χρόνων από τη δολοφονία της Σωτηρίας Βασιλακοπούλου. Η ανακοίνωση έχει ως εξής:
«Φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από τη δολοφονία της συντρόφισσας Σωτηρίας Βασιλακοπούλου.



Η συντρόφισσα Σωτηρία δολοφονήθηκε την ώρα που...
μοίραζε προκηρύξεις στους εργάτες και στις εργάτριες έξω από το εργοστάσιο - κάτεργο της ΕΤΜΑ. Δολοφονήθηκε από την εργοδοσία, η οποία έδωσε την καθαρή εντολή: "Να μην πάρουν οι εργάτες προκηρύξεις του ΚΚΕ. Για κανέναν λόγο".
Η συντρόφισσα Σωτηρία ήταν φοιτήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και έπεσε έξω από την πύλη του εργοστασίου σε μια από τις εκατοντάδες εξορμήσεις της Οργάνωσης Σπουδάζουσας για την ενημέρωση και την κινητοποίηση των εργαζομένων. Δολοφονήθηκε κρατώντας τις προκηρύξεις του ΚΚΕ στο χέρι και μια πικέτα που έγραφε: "Παλέψτε μέσα απ' τα σωματεία για πραγματικές αυξήσεις - ΚΚΕ". 30 χρόνια μετά, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επαναφέρει περιορισμούς και απαγόρευση της πολιτικής δράσης, της διακίνησης των πολιτικών ιδεών σε δημόσιους χώρους, σε χώρους δουλειάς.
Το παράδειγμα της Σωτηρίας Βασιλακοπούλου είναι περήφανη απάντηση στη βρώμικη προπαγάνδα των χορτάτων παπαγάλων των αστών, που μιλάνε χλευάζοντας για τα παιδιά με τα "κοντά παντελονάκια", που δίνουν τη μάχη των απεργιακών φρουρών στα εργοστάσια, στα βαπόρια, σε όλους τους χώρους δουλειάς. Με τον ίδιο τρόπο χλεύαζαν τα τσιράκια και οι μπράβοι της εργοδοσίας τη νεκρή συντρόφισσά μας ακόμη και λίγα λεπτά μετά τη δολοφονία της. "Σκοτώθηκε. Ε, και λοιπόν τι έγινε;", έλεγε ο λακές της ΕΤΜΑ.
Τριάντα χρόνια μετά, το παράδειγμα και η θυσία της συντρόφισσας Σωτηρίας εμπνέει τους αγώνες της νέας γενιάς. Ενάντια στη λήθη που σπέρνουν οι αστοί, αφού δεν μπορούν να οικειοποιηθούν ή να μετατρέψουν σε αβλαβή εικονίσματα τέτοιου μεγέθους αγωνιστικά παραδείγματα, προσπαθούν με κάθε τρόπο να τα σβήσουν.
Η ΚΝΕ, 30 χρόνια μετά, συνεχίζει σε αυτό το δρόμο. Στην Απόφαση του 10ου Συνεδρίου τονίζουμε: "Ολη μας η προσοχή συγκεντρώνεται στην εργατική, εργαζόμενη, άνεργη νεολαία, στους νέους και τις νέες της μαθητείας, στην ειδικευόμενη νεολαία, στα παιδιά των αυτοαπασχολούμενων φτωχών και της φτωχής αγροτιάς, γιατί η βάση είναι η εργατική δουλειά(...) Ο πρωτοπόρος ρόλος της ΚΝΕ στο κίνημα της νεολαίας κατακτιέται πρώτα απ' όλα με τον πρωτοπόρο ρόλο των νέων κομμουνιστών στα εργοστάσια, στις επιχειρήσεις, στα μαγαζιά".
Το κεφάλαιο ήταν και παραμένει αδίστακτο. Η κρίση που μαστίζει το καπιταλιστικό σύστημα το κάνει ακόμη πιο βάρβαρο, πιο επιθετικό απέναντι στα δικαιώματα της εργατικής τάξης και της νέας γενιάς. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τη στήριξη ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ., σαρώνουν τα λαϊκά δικαιώματα. Καλούμε τη νεολαία σε ξεσηκωμό! Η επίθεση σήμερα αφορά πρώτα και κύρια τη νέα γενιά, που τη θέλουν όχι απλά στη γωνία, όχι απλά μέσα στη μοιρολατρία και την απάθεια, αλλά θέλουν να την μετατρέψουν σε ενεργό υποστηρικτή αυτής της πολιτικής.
Για την εργατική τάξη, για τη νεολαία, υπάρχει διέξοδος. Είναι ο δρόμος ανάπτυξης που προτείνει το ΚΚΕ, ο δρόμος της λαϊκής εξουσίας, της λαϊκής οικονομίας, για να γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία τα μέσα παραγωγής, να υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός στην οικονομία και εργατικός - λαϊκός έλεγχος. Είναι ο δρόμος της πάλης για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό».
Το ΚΣ της ΚΝΕ κλείνει την ανακοίνωσή του με τα λόγια του Γιάννη Ρίτσου:
«Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει
Θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα που γι' αυτά έχεις λείψει
Θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλο τον κόσμο».

Αναρτήθηκε από σίβυλλα στις Τετάρτη, Ιούλιος 28, 2010

Ελάχιστος φόρος τιμής...

...και από μένα δυο από τις τελευταίες αναρτήσεις του ΤΡΩΚΤΙΚΟΥ καί για τις πολλές φορές που φιλοξένησε παρατηρήσεις μου
Ας έίναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.
Σε αφιερώνω το ΜΟΤΟ που έχω στο ...μπλοκάκι μου

Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2010
Σωκράτη, αυτό είναι το τελευταίο θέμα που σου γράφω...

Σωκράτη, αυτό είναι το τελευταίο θέμα που σου γράφω...Είναι η παρακαταθήκη μου ως troktiko...Πρέπει να σταματήσουμε για να μην υπάρξει συνέχεια...Εγώ αυτό δεν το πιστεύω..Άλλωστε το μήνυμα ελήφθη...Θα σου πω πολλά από κοντά όταν βρεθούμε γιατί τα πράγματα έγιναν ζόρικα...

Εγώ Σωκράτη δεν φοβήθηκα ούτε υπονόμους ούτε κι αυτούς που γέλασαν ειρωνικά στο άκουσμα του χαμού σου...

Δεν είμαι μεγαλόψυχος όπως εσύ και δεν συγχωρώ...

Σωκράτη σε ξέρω καλά!Δεν πιστεύεις ότι θα γίνει κάτι τέτοιο.όμως στο άκουσμα 16 πυροβολισμών και ο πιο δυνατός λυγίζει...

Δεν θα απαντήσω σε διαδικτυακά αποβράσματα που ούτως ή άλλως έχασαν κι αυτά...
Τους αφήνουμε να παίξουν μπαλα μόνοι τους...

Μιλάω όμως στον κόσμο που μας ακολούθησε. Δεν είναι ο φόβος ρε παιδιά!όσο φοβο κι αν έχουμε χρειάζεται τόλμη για να ρίξεις το γάντι...

Σωκράτη μας δεν παραιτούμαστε!Πολλοί θα χαρούν σήμερα κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό!Αυτοί όμως που θα λυπηθούν είναι πολύ περισσότεροι κι αυτό με ικανοποιεί!

Σωκρατη δεν τους συγχωρώ!Δεν είμαι μεγαλόκαρδος σαν εσένα..Θα τα πούμε επάνω..

Ευχαριστούμε για όλα!

ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΕΣ ΣΩΚΡΑΤΗ Η ΙΔΕΑ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!
ΛΥΠΑΜΑΙ...

ΥΓ.Το αίμα σου να γίνει ποτάμι...Κι αυτό είναι ευχή!

ένα από τα τρωκτικά...

Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010
Η τελευταία ανάρτηση του troktikou - Καληνύχτα Ελλάδα

Καληνύχτα Ελλάδα, ο τόπος που γέννησε την Δημοκρατία κατάντησε να σκοτώνει την ελευθερία της έκφρασης.


Καλό ταξίδι Σωκράτη και να μας προσέχεις απο εκεί πάνω.

ΔΙΑΡΚΕΣ και ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

Λίγους μήνες μετά την μεταπολίτευση, αλλαγή φρουράς θα έλεγα, μάθαμε για το ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ ΚΑΙ ΔΙΑΡΚΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑ.
ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ ΕΓΚΛΗΜΑ έκριναν οι διακαστές πως ήταν η ΕΦΤΑΧΡΟΝΗ δικτατορία.
Για την πλειοψηφία όμως του Ελληνικού Λαού ήταν και παραμένει
ΔΙΑΡΚΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑ.
Και με τη φράση "ΔΙΑΡΚΕΣ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΕΓΚΛΗΜΑ κ.ΔΙΑΚΑΣΤΕΣ" ο πρόεδρος της ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και εκδότης της ομώνυμης εφημερίδας Ψαρουδάκης, απάντησε, στην εφημερίδα, την απόφαση των διακαστών που τον οδήγησε στο εδώλιο του κατηγορουμένου και στη συνέχεια στις φυλακές.
Πρόθεση μου δεν είναι να κάνω ανάλυση των δυο αυτών λέξεων αλλά τελευταία γινόμαστε μάρτυρες των δύο αυτών ΕΓΛΗΜΑΤΩΝ. Σε ότι αφορά το ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ ακόμα είναι νωπό το αίμα του Αστυνομικού ,συνεργάτη του Υπουργού κ.Χρυσοχοϊδη που χύθηκε μέσα στη ΓΑΔΑ από αδίστακτους δολοφόνους.
ΔΙΑΡΚΕΣ "ΕΓΚΛΗΜΑ", όμως, είναι αυτό που διαπράττει καθημερινά σε βάρος της πλειοψηφείας του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ η ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ μας κυβέρνηση, αφού τα μέτρα που πέρνει βλάπτουν μόνο τους εργαζόμενους, αγρότες, συνταξιούχους, μικρομεσαία τάξη και ΟΧΙ ΄τους "ΕΧΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΧΟΝΤΕΣ" και το μεγάλο κεφάλαιο. Πολύ δε περισσότερο αυτούς που είναι ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ για την οικονομική κρίση.

"Τέλος και τω Θεώ δόξα"

Εγινε χθες(23-5-2010) το βράδυ στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Πολυγύρου η παρουσίαση, στην κατάμεστη αίθουσα,του βιβλίου του θανάση Γραμμένου "ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΩ ΘΕΩ ΔΟΞΑ".
Το βιβλίο αυτό είναι ένα "ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ 1921 του Λοχία Απόστολου Μ.Ρόκου" και αναφέρεται σε γεγονότα που έζησε ο ίδιος κατά τη διάρκεια αυτού τρου πολέμου.
Το βιβλίο προλόγησε ο Γιώργος Διαμαντουλάκης και παρουσίασαν οι:Πασχαλάκη Ελένη που είχε και την επιμέλεια της συγγραφής του βιβλίου και Γιάννης Αικατερινάρης.


Στη φωτό από αριστερά προς τα δεξιά οι: Γιάννης Αικατερινάρης, Θανάσης Γραμμένος Ελένη Πασχαλάκη και Γιώργος Διαμαντουλάκης.

"Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και της ψήψου κατά συνείδηση (*)

ΜΠΡΑΒΟ στους ΔΗΜΑΡΑ, ΣΑΚΟΡΑΦΑ,ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ.
Επί τέλους και μια φορά στα 36 χρόνια Δημοκρατίας που ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ψήφισαν ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και ΟΧΙ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΊΑ
(*)Αρθρο 60 του Συντάγματος
Δυστυχώς ο Γ.Α.Π.. για ακόμα φορά στους φάνηκε πόσο λίγος είναι και για πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και πολύ δε περισσότερο για πρωθυπουργός.
Γιάννη, Σοφία και Βασίλη η συντριπτική πλειοψηφία των μελών και των φίλων του ΠΑΣΟΚ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ.

....τρελή - αμυγδαλιά - να φέρεις στα μαλλιά σου τη χιονιά, τι τόσο βιάζεσαι;.......

...Μόνη της θάρθη η άγρια βαρυχειμωνιά,
δεν το στοχάζεσαι;

Πρίν λίγο διάβασα στην ΡΕΣΠΕΝΤΖΑ πως στο Πολύγυρο άνθισαν οι αμυγδαλιές καιθυμήθηκα και το σχετικό ποίημα του Γεωργίου Δροσίνη. Αντίγραφω από μεν την ΡΕΡΣΠΕΝΤΖΑ τη φωτογραφία καια πό την Βικιπαίδεια την αναφορά στο τράγούδι

Το νεο-κλασσικό σήμερα, δημώδες σχεδόν για τους μεγαλύτερους σε ηλικία, τραγούδι της "ανθισμένης αμυγδαλιάς" γράφτηκε από τον Γεώργιο Δροσίνη και δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο σατυρικό «Ραμπαγιάς» το 1882. Ο συνθέτης του αν και παραμένει άγνωστος, εικάζεται όμως, ότι θα πρέπει να ήταν κάποιος Επτανήσιος. Εκείνο που ίσως έχει και κάποια ιστορική αξία είναι το γεγονός ότι ο άγνωστος συνθέτης του, το μελοποίησε κατά τη διάρκεια της επιστράτευσης του 1885 με αποτέλεσμα πολύ γρήγορα να διαδοθεί από τους στρατιώτες σε όλη την Ελλάδα.

Το ποίημα αυτό το έγραψε ο Δροσίνης σε νεαρή ηλικία όταν ακόμη δημοσίευε τους στίχους του με το ψευδώνυμο Αράχνη για μια χαριτωμένη μαθήτρια του Αρσάκειου, εξαδέλφη του, που πράγματι συνέβη να κουνήσει την ανθισμένη νεραντζιά του κήπου του και να πέσουν τα άνθη επάνω της. Και βέβαια ποιητικά αλλά και συμβολικά η νεραντζιά έγινε αμυγδαλιά.

Οι στίχοι του ποιήματος συγκινούν περισσότερο με τις απλές εικόνες, τα ερωτικά συναισθήματα και την αντίθεση νεότητας – γήρατος σε μια φιλοσοφική σύνθεση. Η δε μουσική του αλλά και η εκτέλεσή του και σε τετραφωνία είχαν ως αποτέλεσμα να αποτελέσει το προσφιλέστερο «μελώδημα» της εποχής και για αρκετές 10ετίες της κάθε συμποτικής συγκέντρωσης ή «μουσικής οικιακής εσπερίδας».

[Επεξεργασία] Οι στίχοι
Παραθέτονται οι πρωτότυποι στίχοι του ποιήματος με την ορθογραφία της εποχής, που με τη πάροδο του χρόνου πολλοί άδοντες αυτούς ευνόητο είναι να παραφθείρουν:

Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά (δις)
με τα χεράκια της
και γέμισ' από τ΄ άνθη η πλάτη, η αγκαλιά
και τα μαλλάκια της.
Και γέμισ' από τ΄ άνθη...


Αχ, χιονισμένη σαν την είδα την τρελή (δις)
γλυκά τη φίλησα
της τίναξα όλα τ' άνθη από την κεφαλή
κι έτσι της μίλησα:
Της τίναξα όλα τ' άνθη...


"Τρελή, να φέρης στα μαλλιά σου τη χιονιά (δις)
τι τόσο βιάζεσαι;
Μόνη της θάρθη η άγρια βαρυχειμωνιά,
δεν το στοχάζεσαι;
Μόνη της θάρθη...


"Του κάκου τότε θα θυμάσαι τα παληά (δις)
τα παιγνιδάκια σου
θάσαι γρηά με κάτασπρα μαλλιά
και τα γυαλάκια σου.
θάσαι γρηά...


Το τραγούδι αυτό μεταφράστηκε σε πολλές ξένες γλώσσες, έχει φωνογραφηθεί σε πολλές εκτελέσεις από διάφορους τραγουδιστές και ιδιαίτερα από χορωδίες.

Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CE%B8%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7_%CE%B1%CE%BC%CF%85%CE%B3%CE%B4%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%AC"

E, όχι και δεκαετία με 9 χρόνια; ΕΛΕΟΣ

Μέρες τώρα μας έχουν ζαλίσει καί στην τηλεόραση καί στις εφημερίδες «περί ανατολής της νέας δεκαετίας» . Και γράφουν και ξαναγράφουν οι εφημερίδες γεγονότα που λάβανε χώρα στη «δεκαετία» των 9 χρόνων, και οι πανελίστες αναλύσεις επί αναλύσεων των γεγονότων της «δεκαετίας» στα πάνελ των τηλεοράσεων.
Ξεχνάνε όμως πως η έναρξη όμως ενός χρόνου , του όποιου χρόνου, ξεκινάει από το ΕΝΑ(1) και όχι από το ΜΗΔΕΝ (0)
Το ίδιο λάθος είχε γίνει και με την «ανατολή» της νέας χιλιετίας. Όταν αναφερόμαστε σε δεκαετή περίοδο λέμε π.χ. (2001-2010).
Αν δεχτούμε τις παπαριές αυτές που μας αραδιάζουνε, τότε η δεκαετία έχει 9 χρόνια και όχι 10. Θέλει πολύ μυαλό να το καταλάβουν όλοι αυτοί οι προφεσσόροι του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου όταν το έχει καταλάβει και το παιδάκι της πρώτης δημοτικού;.

Ανάμεσα στο κατευόδιο και στο καλωσόρισμα(*)

Η λογοτεχνία μας, σκυφτό και γέρο τον θέλει τον παλιό χρόνο που φεύγει.
Κι ο νέος χαρούμενος και πολύφερνος, είναι ακόμα άγραφτο χαρτί .
Δεν είναι αδικαιολόγητη η κάποια συγκίνησή μας....
Μια σελίδα τελειώνει, μια παράγραφος κλείνει και μπροστά μας φτερουγίζει το νέο, και το δρόμο μια ελπίδα τον φέγγει....
Το κατευόδιο ας μην έχει την οργή, γιατί ο παλιός χρόνος κρατάει τους κόπους μας, τα όνειρά μας, ένα κομμάτι ζωής δικής μας, τις χαρές και τις λύπες μας, μόχθο και προσπάθεια κι αναμονή.....
Περνούν τα χρόνια, μα ο άνθρωπος δεν τραβάει στο τέρμα χωρίς διακοπές..... Μεγαλώνει, ωριμάζει, μα αδιάκοπα η διάθεσή του αιωρείται, από τη θλίψη στην εγκαρτέρηση, από τον πόνο στη χαρά, από την καταχνιά στη λιακάδα....
Την ώρα που θα σβήνουν λίγο τα φώτα, για να χαθεί και να δύσει το 2009 και που θα ανάψουν πάλι για να φανεί και ν’ ανατείλει το 2010, κάτι θα φτερουγίσει μέσα μας. Αυτή την αστρική ώρα, ανάμεσα στο κατευόδιο και στο καλωσόρισμα ας δούμε τον κόσμο, τους ανθρώπους, τους εαυτούς μας......
Στο βάθος της συνείδησής μας, ξέρουμε ότι με το τέλος του χρόνου, θα ακούσουμε εκείνη τη μυστική φωνή της ψυχής μας, που θα μας ρωτήσει:
Πού διέθεσες τις 365 μέρες σου;
Πού τις ξόδεψες;
Θα ακουστεί το «τί παρέβην, τι δ΄έρρεξα, τι δ΄ερώ» των πυθαγορείων.....

Είναι αλήθεια ότι ζούμε σε μια εποχή ανήσυχη.
Αρκετά συχνά, στο βάθος του ορίζοντα πυκνώνουν τα μαύρα σύννεφα.
Οι δυνάμεις του μίσους και της καταστροφής δεν είπαν τον τελευταίο λόγο τους.
Και οι ελεύθεροι άνθρωποι όλης της γης, ξέρουν ότι πρέπει να γρηγορούν πάντοτε. Από την άλλη πλευρά όμως πόσα είναι τα ελπιδοφόρα μηνύματα;
Πόσο γεμάτη είναι η σύγχρονη ζωή από λαμπρές και απίστευτες επιτεύξεις, από καταπληκτικές επιτυχίες, από νίκες του ανθρώπινου νου;
Το σύνθημα, λοιπόν, του νέου χρόνου ας είναι η αγάπη και το ενδιαφέρον του ανθρώπου για τον άνθρωπο. ......Σπατάλησε τις σκέψεις και τις δυνάμεις σου για τους άλλους. Και τότες θα αισθανθείς την αλήθεια της πιο βαθιάς σοφίας του κόσμου: πως όποιος προσφέρει την ψυχή του, αυτός την κερδίζει. Και πως δικός μας πλούτος είναι όλα, όσα προσφέρουμε στους άλλους.
Υπάρχει γύρω σου ανθρώπινος πόνος. Γι’ αυτό, συνάνθρωπε, φέτος δείξε μεγαλύτερη υπευθυνότητα για σωστή αγάπη.
Καλή χρονιά λοιπόν.
Δ.Ξ.Σ.
(*)Από την εφημερίδα "ΝΕΑ ΤΗΣ ΓΑΛΑΤΙΣΤΑΣ" φύλλο 10

Το ποιο καλύτερο δώρο (*)

Χίλια εννιακόσια πενήντα και λιγάκι.
Κόντευαν Χριστούγεννα. Η μεγάλη αυτή γιορτή της Χριστιανοσύνης, της κατά σάρκα γέννησης του κυρίου ημών Ιησού Χριστού όπως λέγει και το Μηνολόγιο, και όπως πάντα τη τελευταία μέρα των μαθημάτων οι δάσκαλοι έδιναν στα φτωχά παιδιά και από δωράκι. Όχι μεγάλης χρηματικής αξίας αλλά πάντα μεγάλης αξίας για τα παιδιά εκείνα που δεν είχαν ούτε μια πεντάρα ν’ αγοράσουν μια καραμελίτσα. Και η φτώχεια ήταν μεγάλη. Πού εργοστάσια; πού δουλειές; και εκείνες οι λίγες δουλειές που υπήρχαν ήταν για τους πολύ λίγους. Η χώρα βλέπετε μόλις είχε βγει από έναν εμφύλιο σπαραγμό και η μετεμφυλιακή εκείνη περίοδος ήταν χειρότερη από την εμφυλιακή. Και καθώς όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι σε αντίθεση με ότι λέγει το ευαγγέλιο δεν ήταν ίδια και τα φτωχά παιδιά. Τα είχαν χωρίσει κι αυτά οι δάσκαλοι σε «δικά μας» και σε «δικά τους». Άμα ήθελαν ας έκαναν κι αλλιώς.
Και ποιος να εξηγήσει τις άδολες αυτές ψυχούλες τον διαχωρισμό αυτόν. Ούτε ο πατέρας - όσα είχαν την τύχη να τον έχουν σπίτι και όχι «παραθέριση» - τολμούσε να εξηγήσει στα παιδιά αυτό το γιατί που ήταν ζωγραφισμένο στα παιδικά τους μάτια.
Εκτός από την «οικονομική επιφάνεια», προσδιόριζε τη φτώχεια και το «πιστοποιητικό απορίας» που έπρεπε να το υπογράψει κατά κύριο ο λόγο ο παπάς της ενορίας. Και δεν έφτανε μόνο αυτό. Κάποιοι δάσκαλοι είχαν και άλλο ένα κριτήριο. Το πόσο καθαρά , πόσο πλυμένα και πόσο περιποιημένα πήγαιναν τα παιδιά στο σχολείο. Γιαυτούς όποιος μαθητής πήγαινε άπλυτος, με λερωμένα ρούχα και σχισμένα παπούτσια αυτός ήταν φτωχός άσχετα αν ήταν από τους βασταγμένους.
Παραμονές Χριστουγέννων λοιπόν και ανάμεσα στα εκατοντάδες παιδιά του σχολείου και τρία αδερφάκια, ορφανά από πατέρα, με μια μάνα, χωρίς να έχει στον ήλιο μοίρα, να πασχίζει να μη τα λείψει τίποτα. Μα πάντα το κεφάλι ψηλά . Ποτέ δεν έστειλε τα παιδιά της στο σχολειό άπλυτα κι αχτένιστα. Κάποιες άλλες μάνες με τρία παιδιά ή και περισσότερα παιδιά, με τους άντρες τους να ψάχνουν για δουλειά και να μη βρίσκουν, μα κι όταν έβρισκαν να τους ζητούν και ....άδεια εργασίας από «οικείο αστυνομικό τμήμα», μα τα παιδιά τους πάντα λουσμένα και καθαρά στο σχολείο.


Η γιορτή τελείωσε. Τα παιδιά στη σειρά περιμένουν να πάρουν το δώρο τους. Και τι δώρο . Ένα απλό παιχνιδάκι. Ο διευθυντής του σχολείου με ένα αυστηρό βλέμμα και με μια κατάσταση στο χέρι αρχίζει να διαβάζει τα ονόματα των παιδιών που θα έδιναν τα δώρα. Ακόμα και εδώ διαχωρισμός. Και πριν πάρει το δώρο στα χέρι του να βλέπει το παιδί στο πρόσωπο και αν δεν ήταν από τα «δικά τους δικό τους» να αλλάζει το δώρο που είχε πάρει στα χέρια του για να του δώσει κάποιο παρακατιανό.
Μάταια τα τρία ορφανά, και όχι μόνο βέβαια, περίμεναν, ως στο τέλος της γιορτής, για να πάρουν το δωράκι τους κάτι που αντικειμενικά το δικαιούταν αφού άλλα παιδιά και μάλιστα τρία αδερφάκια ορφανά δεν υπήρχαν στο σχολείο.
Με μουσκεμένα μάτια γύρισαν στο σπίτι και με βαρύ βηματισμό, όχι μόνο αυτά τα τρία αλλά και αρκετά άλλα. Δεν χρειάστηκε να κουραστούν να μαντέψουν οι μανάδες τι είχε γίνει. Εξ’ άλλου ήταν κάτι που λίγο πολύ το περίμεναν, πλην όμως είχαν μια ελπίδα ότι μπορούσε να επικρατήσει το δίκιο τέτοια μέρα που πλησίαζε. Και πως να εξηγήσουν στα όλο απορία μάτια των παιδιών στο γιατί δεν τα δώσανε έστω το μικρότερο δωράκι που υπήρχε, τη στιγμή που δώσανε στους «έχοντες και κατέχοντες», όπως θα λέγαμε σήμερα, πλην όμως άπλυτους κι αχτένιστους στο σχολείο.
Παραμονή Χριστουγέννων. Με το στριγούδ’ τα παιδιά έσπασαν τα καρύδια που είχαν μαζέψει από τσαμπολόι’ πριν μερικούς μήνες. Η μάνα έλιωσε το λίγο μέλι που την είχαν δώσει κάποιοι οικογενειακοί φίλοι και έτσι λίγο πριν κοιμηθούν «γλύκαναν τον Χριστό»
Χριστούγεννα. Στις τρεις τα χαράματα, και όχι το πρωί όπως σήμερα, η καμπάνα έχει καλέσει τους πιστούς στην εκκλησία για «του Χριστού την θείαν γέννησην». Και ήταν όλοι οι πιστοί εκεί. Μετά τη θεία λειτουργία η μάνα, κρατώντας στο χέρα της το μικρότερο από τα τρία, στην έξοδο της εκκλησίας ρωτά το δάσκαλο, που πριν λίγο είχε κοινωνήσει «των αχράντων μυστηρίων» γιατί δεν έδωσε και στα δικά της παιδιά στο σχολείο δώρο. Για να ‘ρθεί η απάντηση. «Στη κατάσταση των απόρων που μας έστειλε ο παπάς δεν ήταν γραμμένα τα παιδιά σου» για να συμπληρώσει. «Άμα ήσουν φτωχή δεν θα τα έστελνες πλυμένα και σιδερωμένα στο σχολείο». Με κρατημένο το λυγμό στο στόμα της για να μη καταλάβουν τίποτα τα παιδιά έφτασε στο σπίτι. Τα έβαλε να κοιμηθούν και τα έδωσε το δικό της δώρο. Το μεγαλύτερο, το καλύτερο, το ακριβότερο δώρο που μπορεί να δώσει μια μάνα στα παιδιά της. Από ένα γλυκό φιλί, ένα γλυκό ζεστό φιλί. Ίσως το πιο γλυκό, το πιο ζεστό φιλί που τα είχε δώσει μέχρι τότε, και ίσως μέχρι σήμερα.
Δημήτρης Ξενοφών Σισμάνης

(*)Δημοσιεύθηκε στην εφημέρίδα "ΝΕΑ ΤΗΣ ΓΑΛΑΤΙΣΤΑΣ" φύλλο 10

Μάγοι? δώρα?

Σημείωση:
Η γελοιογραφία από τον "ΡΙΖΟ" 25/12/09