ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

  Ο Δήμος Πολυγύρου, σε συνεργασία με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Πολυγύρου, σας προσκαλεί στη διαδικτυακή εκδήλωση με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, την Κυριακή 21 Μαρτίου 2021, στις 7.00 μ.μ.

Ο Τρύγος του Tseliga

Ο Ποιητής μας Βασίλης Πιπιλιάρης, που βοήθησε κι αυτός στον τρύγο μου. μου αφιέρωσε το παρακάτω ποίημα 

 (ο τίτλος δικός μου)

Η κατάρα του πεύκου (*)

«Γιάννη, γιατί έκο(**)ψες τον πεύκο;
Γιατί; Γιατί;»
Αγέρας θα ’ναι, λέει ο Γιάννης
και περπατεί.

Η ποίηση κατοικεί παντού

1.Ποίηση είναι ο χωμάτινος δρόμος, τότε, στην Καισαριανή, που οδηγούσε στο Σκοπευτήριο. Μου άρεσε να τον διασχίζω μόλις έπεφτε η νύχτα, σφυρίζοντας στο δρόμο για να ξορκίζω τις κακές σκέψεις.

Πολύ παγωνιά. Ας θυμηθούμε το ποίημα  το ποίημα του Γεωργίου Ζαλοκώστα

Ο Βοριάς που τ΄αρνάκια παγώνει

Παρουσίαση ποιητικής συλλογής της ποιήτριας Μαρίας Τζίκα

Ο Δήμος Πολυγύρου και το περιοδικό «Πολύγυρος»

σας προσκαλούν στην παρουσίαση

της ποιητικής συλλογής

της Πολυγυρινής ποιήτριας

Μαρίας Τζίκα

ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑΤΑ ΣΤΗ ΓΑΛΑΤΙΣΤΑ

Ηλιοβασίλεμα.. η πιο όμορφη στιγμή της ημέρας για τον ήλιο .
Η στιγμή που περιμένει καθώς περιπλανιέται ολομόναχος γύρω από τη γη για ώρες ..

41 χρόνια από την προδοσία της Κύπρου

ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

της Ρίτας Μπούμη - Παπά

"Ως πότε παλληκάρια θα ζούμε στα στνενά..."

¨....Πως οι προπάτορές μας, ορμούσαν σα θεριά,

για την ελευθερία, πηδούσαν στη φωτιά.
Έτσι κι ημείς, αδέλφια, ν’ αρπάξουμε για μια
τα άρματα, και να βγούμεν απ’ την πικρή σκλαβιά.

Κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή της Πολυγυρινής Μαρίας Τζίκα

Η Μαρία Τζίκα μεγάλωσε και κατοικεί στον Πολύγυρο. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Πατρών.

Έχει διακριθεί σε Πανελλήνιους Ποιητικούς διαγωνισμούς και  ποιήματα της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά.

Το "Ελαττωματικό χώμα" είναι η πρώτη ποιητική συλλογή της (2015).

(Κεντρική διάθεση από το βιβλιοπωλείο Κεντρί, Δημ.Γούναρη 22, Θεσ/νικη και σε όλα τα βιβλιοπωλεία.)

Σώπα μη μιλάς.... Αζίζ Νεσίν - Ένα συγκλονιστικό, επίκαιρο και διαχρονικό ποιημα - Silence! Do not speak!

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή 
κόψ' τη φωνή σου 
σώπασε επιτέλους 
κι αν ο λόγος είναι αργυρός 
η σιωπή είναι χρυσός.

«... ενώ θα μπορούσα τον κόσμο ν' αλλάξω ...» (Homo Parafronus)

Αφιερωμένο σ' αυτούς που καταστρέφουν τον πλανήτη

και με περισσό θράσος ορίζουν

Παγκόσμιες μέρες Δασών, Νερών, Κλίματος, (λιμνών, παραποτάμων, ρυακιών, λόφων, χαντακιών κ.λ.π....)

Ένα "κεράκι" κι από μας στον άδικο χαμό του Βαγγέλη Γιακουμάκη

Και από μας στον άδικο χαμό του Βαγγέλη ας είναι ένα κεράκι ο "ΤΑΦΟΣ" του Κωστή Παλαμά και το μελοποιημένο απόσπασμα "ΑΦΤΙΑΧΤΟ ΚΙ ΑΣΤΟΛΙΣΤΟ", που μελοποίησε ο Λουδοβίκος των Ανωγείων 

40 χρόνια από τον χαμό του Κώστα Βάρναλη

Πεθαίνει στις 16 Δεκεμβρίου στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και κηδεύεται στις 18 Δεκέμβρη στο Α΄ Νεκροταφείο. Η κηδεία του μετατρέπεται σε παλλαϊκή εκδήλωση.

Η Πατρίδα μου

Ένα ποίημα της συμπατριώτισσας μας Τούλας Θεοδοσίου-Αγγελοπούλου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΝΕΑ ΤΗΣ ΓΑΛΑΤΙΣΤΑΣ (Αρ.φυλ.16/ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1997)

Η πιο όμορφη θάλασσα

Ναζίμ Χικμέτ (1902-1963)

ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ (*)

Λίγο ἀκόμα θὰ ἰδοῦμε
τὶς ἀμυγδαλιὲς ν᾿ ἀνθίζουν.

Λίγο ἀκόμα θὰ ἰδοῦμε
τὰ μάρμαρα νὰ λάμπουν,
νὰ λάμπουν στὸν ἥλιο
κι ἡ θάλασσα νὰ κυματίζει.

Λίγο ἀκόμα, νὰ σηκωθοῦμε
λίγο ψηλότερα.

(*) Οδυσσέας Ελύτης. 

Πραγματικό όνομα Οδυσσέας Αλεπουδέλης

'Εφυγε σαν σήμερα (18 Μαρτίου 1996)

Γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1911 στο Ηράκλειο Κρήτης

Σαν σήμερα το 1957

Ο 18χρονος Κύπριος Ευαγόρας Παλληκαρίδης οδηγείται μεσάνυχτα από τους Βρετανούς ιμπεριαλιστές στην αγχόνη. Τις πρώτες πρωινές ώρες της επόμενης μέρας απαγχονίζεται.


http://www.youtube.com/watch?v=MwfXdQjNkb8

Ποίηση του Ευαγόρα Παλληκαρίδη

ΕΓΕΡΤΗΡΙΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ

Θα πάρω μιαν ανηφοριά

θα πάρω μονοπάτια να βρω

τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.

~

Θ΄ αφήσω αδέλφια συγγενείς,

τη μάνα, τον πατέρα

μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα

και στις βουνοπλαγιές.

~

Ψάχνοντας για τη Λευτεριά

θα ΄χω παρέα μόνη

κατάλευκο το χιόνι,

βουνά και ρεματιές.

~

Τώρα κι αν είναι χειμωνιά,

θα ΄ρθει το καλοκαίρι

Τη Λευτεριά να φέρει

σε πόλεις και χωριά.

~

Θα πάρω μιαν ανηφοριά

θα πάρω μονοπάτια

να βρω τα σκαλοπάτια

που παν στη Λευτεριά.

~

Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ,

θα μπω σ΄ ένα παλάτι,

το ξέρω θαν απάτη,

δεν θαν αληθινό.

~

Μεσ΄ το παλάτι θα γυρνώ

ώσπου να βρω τον θρόνο,

βασίλισσα μια μόνο

να κάθεται σ΄ αυτό.

~

Κόρη πανώρια θα της πω,

άνοιξε τα φτερά σου

και πάρε με κοντά σου,

μονάχα αυτό ζητώ.

Ακούστε το μελοποιημένο εδώ:http://www.youtube.com/watch?v=-kDjQwgmENE

~*~*~*~*
ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Για σένα, Κύπρο αθάνατη,

Πατρίδα σκλαβωμένη,

Θα δώσω απ' το αίμα μου

Κάθε σταλαματιά…

Για να σε δω ελεύθερη

Και χιλιοδοξασμένη

Δε θα διστάσω,

Κύπρο μου,

Nα πέσω στη φωτιά.

~*~*~*~*~*

ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ

Των αθανάτων το κρασί

το 'βρετε 'σεις και πίνετε.

Ζωή για σας κι ο θάνατος

Κι αθάνατοι θα μείνετε.

~*~*~*~*
Η ΚΥΠΡΟΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

Την Κύπρο μασ κι αν δέσανε

οι Άγγλοι μ' αλυσίδα,

έχει για πάντα την καρδιά

πίστη σε μια πατρίδα.

~

Η Κύπρος κι αν ελύγισε

δεν είναι σκλαβωμένη

Ελληνοπούλ' αδούλωτη

πάντα η ψυχή της μένει.

~

Το λέει ο γιαλός,

το λέει η στεριά,

κάθε βουνού κορφούλα.

Το λέει κάθε ανηφοριά

και κάθε της βρυσούλα.

~

Η Κύπρος δεν απέθανε

κι ούτε ποτέ πεθαίνει

κι απ' της σκλαβιάς τα σίδερα

τη βλέπω γω να βγαίνει.

~

Την Κύπρο δεν τρομάζουνε

φοβέρες και κανόνια

έχει βαριά κληρονομιά

απ' τα παλιά τα χρόνια.

~

Στην Κύπρο την αθάνατη,

την Κύπρο τη γενναία

είναι καιρός να στήσουμε

Ελληνική σημαία.

~*~*~*~*~
H ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ

Είναι μια χώρα

μόνη ελπίδα μου

ειν' η πατρίδα μου.

Κι' αν εσκλαβώθηκε

δε μένει σκλάβα,

γιατί σαν λάβα

ανακατώθηκε.

~*~*~*~*~

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ

Σκλαβωμένη μου Κύπρος, λατρευτή μου πατρίδα

που δεμένη στενάζεις με βαριάν αλυσίδα.

Τα δεσμά τα βαριά σου σε λιγάκι θα σπάσεις

και στης μάνας Ελλάδας την αγκάλη θα φτάσεις.

Της σκλαβιάς η φουρτούνα ολοένα σε δέρνει

και τη νίκη ζητάει και γιαλός και στεριά.

Όμως νάτην, η νίκη με χαμόγελο φέρνει

σαν σε όνειρο μέσα τη γλυκιά Λευτεριά

στο κεφάλι σου, Κύπρος, με χαρά στο φορεί.

~*~*~*~*~*~
ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

Μέρα λαμπρή κι αθάνατη

κι αδούλωτ' είναι σήμερα

που κι η σκλαβιά νικήθηκε

από την τόση ορμή...

~

Και λύγισαν, και σπάσανε

και λυώσανε τα σίδερα

που σου μάτωναν, Κύπρο μου,

το ασθενικό κορμί.

~

Μέρα χαράς ξημέρωσε

και μέρα ευλογημένη

κι απ' τη σκλαβιά που πέρασε

τίποτε πια δε μένει.

~

Χαρείτε όσοι πονέσατε

κι' όσοι νεκρούς εκλάψετε

το κλάμα παύει σήμερα

στης Κύπρου τα χωριά.

~

Κι όσοι πάτέρα, κι αδελφό

για φίλο σας εθάψατε

όλοι χαρήτε σήμερα

γιατ' ήρθε η λευτεριά

η πρώτη μέρα ελεύθερη

-στιγμή που δεν ξεχνιέται-

στη σκλαβωμένη Κύπρο μας

η λευτεριά γεννιέται.

~*~*~*~*~

ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Μόνο λίγο ακόμα

και στο μαύρο σου χώμα

που η σκλαβιά και ο πόνος τώρα τρυπά,

η γλυκειά Λευτεριά,

καρτερούν τα παιδιά σου ξανά,

πως με φλόγα και πάλι κοντά σου θαρθεί.

Κύπρος, Κύπρος, γλυκειά μας Πατρίδα,

κάνε τώρα να λάμψει του σπαθιού σ' η λεπίδα.

Από σε καρτερούμε τη σκλαβιά για να διώξεις από σένα,

ω Κύπρος γλυκειά, με τη μάνα Ελλάδα να βρεθείς αγκαλιά.

Μόνο λίγο ακόμα ένας ήλιος θα λάμψει

πιο λαμπρός και για μας.

~*~*~*~*~

ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΑΣ

Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει.

Για να τον σπάσει πολεμά,

σε πόλεις κάμπους και βουνά,

χειμώνα, καλοκαίρι.

Έτσι κι εγώ σαν Έλληνας ζυγόν δεν υποφέρω

γι' αυτό με τ' άλλα τα παιδιά ξεκίνησα,

τη λευτεριά στην Κύπρο μας να φέρω.

~*~*~*~*~

ΗΡΩΩΝ ΓΗ

Όλη η φύση κοιμάται

Τη ναρκώνει το κρύο

Και 'γω φεύγω λαλώντας

Το στερνό μου αντίο

Και τη μάνα φιλώντας

Τη κοιτάζω να κλαίει

Μάνα μην κλαις της λέω

Μάνα μην κλαις και κλαίω

Κι όλο πάω και τρέχω

και το δάκρυ της σβήνει

για μια μόνο στιγμούλα

και μιαν άλλη μανούλα

την Ελλάδα μας έχω

που όλο κλαίει κι εκείνη

Στου βουνού τη ραχούλα

στ΄ ανθοστόλιστα πλάγια

τη γλυκειά μου μανούλα

ψάχνω να βρω την άγια

και ανεβαίνω ραχούλες

χιονισμένες κορφές

ώσπου να βρω ΗΡΩΩΝ ΓΗ

κι ηρώων μορφές.

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

Κι εσείς τραγούδια ηρωϊκά, που όλη μέρα γράφω, θα ξεχαστείτε στα στερνά στην φυλακής τον τάφο. Λυπούμαι που θα χωριστώ την τόση σας παρέα, μ' αφού η μοίτα η σκληρή με πάει αλλού μοιραία. Μα γρήγορα θα βγω ξανά για να σας ανταμώσω και άλλους στίχους συντροφικά και πάλι θα σας δώσω. Κι εσείς λουλούδια κόκκινα, που απ' τους κήπους κλέβω σας αποχαιρετώ γιατί, στη φυλακή μισεύω. Γαρύφαλλα ευωδιαστά γεμίσατε τη γλάστρα, και στέλλετέ μου ευωδιά τη νύχτα με τα άστρα.

~*~*~*~*~
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΚΛΑΒΟΣ ΠΙΑ
"- Τη σκλαβιά τη βαρέθηκα,
Μάνα, κλέφτης θα γίνω.
Της σκλαβιάς δηλητήριο,
Μάνα, ως πότε θα πίνω;"
~
Κι αφού πρώτα εφίλησα
τη γλυκειά μου μανούλα,
τον ανήφορο τράβηξα
στου βουνού την κορφούλα.
~
Κι εκεί πάνω σαν βρέθηκα,
με χαρά στην καρδιά,
με λαχτάρα εφώναξα:
"-Σκλάβος δεν είμαι πια!"

Τα ποιήματα από εδώ:

http://isxusenosi.blogspot.gr/2008/03/blog-post_15.html

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

 γράφοντας τις λέξεις ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ σε κάποια μηχανή αναζήτησης θα βρείτε πλούσιο βιογραφικό.

ΕΔΩ ένα μελοποιημένο ποίημά του: http://www.youtube.com/watch?v=TaInecOxypo

Στὸν τάφο τοῦ Ἐπονίτη (*)

Ἐπέταξα τὴ σάκα μου καὶ τρέχω μὲ τουφέκια
Μικρούλης φαίνομαι Ἀδερφέ, τὸ μάτι δὲν μὲ πιάνει.
Στὴ μάχη ὅμως κουβάλησα χιλιάδες τὰ φουσέκια
κι ἀκόμα μ᾿ εἶδαν Γερμανοὺς νὰ στρώνω στὸ ρουμάνι.
Στὴ γειτονιὰ μὲ ξέχασε τὸ τόπι, τὸ ξυλίκι.
Καὶ μοναχὰ ποὺ πέρναγα μὲ τὸ χωνὶ στὸ στόμα.
Παιδί! Μὰ μὲ λογάριασαν οἱ λυσσασμένοι λύκοι.
Τεράστιο τὸ κουράγιο μου. Καὶ ποῦ νὰ δεῖς ἀκόμα.
Μία μέρα μᾶς μπλοκάρανε. Δυὸ ἐμεῖς καὶ αὐτοὶ σαράντα.
Σφαίρα τὴ βρῆκε τὴν καρδιὰ πού ῾μοιαζε μὲ γρανίτη.
Σὲ μία γωνιὰ μὲ θάψανε χωρὶς ἀνθούς, μὰ πάντα
Σὰ ρόδο θὰ μοσκοβολάει ὁ τάφος τοῦ Ἐπονίτη.

* Δημοσιεύτηκε στὸ περιοδικὸ «Νέα Γενιά»
χρόνος 3ος, ἀρ. φύλλου 51, 15 Ἰουνίου 1945.

Τὸ ποίημα βρέθηκε καθ᾿ ὑπόδειξη τοῦ Γιώργου Ζεβελάκη.

ΠΗΓΗ:http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/nikos_kabbadias/anentaxta_home.htm#11

(*)ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΑΔΙΑΣ:

  Γεννήθηκε σαν σήμερα το 1910. Στη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στο ΕΑΜ, αρχικά στο ΕΑΜ Ναυτικών και αργότερα στο ΕΑΜ Λογοτεχνών - Ποιητών. Την περίοδο αυτή άρχιζε να δημοσιεύει και τα αντιστασιακά του ποιήματα με πρώτο το «Αθήνα 1943»(**) ενώ το 1944 δημοσίευσε το ποίημα «Στον τάφο του ΕΠΟΝίτη». Το 1945 δημοσίευσε το «Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα» και το ποίημα «Αντίσταση»(***). Ο Νίκος Καββαδίας ανέλαβε για ένα διάστημα επικεφαλής του ΕΑΜ Λογοτεχνών - Ποιητών μέχρι που μπάρκαρε πάλι, ενώ το 1946, μαζί με άλλους διανοούμενους, υπέγραψε διαμαρτυρία κατά του Γ΄ Ψηφίσματος που ήταν ο «θεμέλιος λίθος» του αντικομμουνιστικού οργίου. Λίγο πριν το πραξικόπημα της 21ης Απρίλη 1967 έδωσε μια μεγάλη συνέντευξη στο περιοδικό «Πανσπουδαστική», όπου αφιέρωσε και το ποίημά του «Σπουδαστές». Στη διάρκεια της δικτατορίας αξιοποιήθηκε ως σύνδεσμος ανάμεσα σε αντιστασιακές οργανώσεις.

(**)Ἀθήνα 1943

Οἱ δρόμοι κόκκινες γιομάτοι ἐπιγραφὲς
τρανὰ τὴν ὥρα διαλαλοῦν τὴν ὁρισμένη.
Ἀγέρας πνέει βορεινὸς ἀπ᾿ τὶς κορφὲς
κι ἀργοσαλεύουνε στὰ πάρκα οἱ κρεμασμένοι.
Μὲς στὴν Ἀθήνα ὅλα τὰ πρόσωπα βουβὰ
καὶ περπατᾶν ἀργὰ στοὺς δρόμους «ἐν κινδύνῳ»
ὡς τὶς ἑφτὰ ποὺ θ᾿ ἀκουστεῖ «Σιστὰς Μοσκβὰ»
καὶ στὶς ὀχτὼ (βαλ᾿ τὸ σιγὰ) «Ἐδῶ Λονδίνο».
Φύσα ταχιὰ σπιλιάδα, φύσα βορεινή.
Γραῖγο μου κατρακύλα ἀπ᾿ τὴν Κριμαία.
Κατὰ τετράδας πᾶν στὸ δρόμο οἱ γερμανοὶ
κάτου ἀπὸ μαύρη, κακορίζικη σημαία.
Μήνα τὸ μήνα καὶ πληθαίνουν οἱ πιστοί,
ὥρα τὴν ὥρα καὶ φουντώνει τὸ μελίσι
ὡς τὴ στιγμὴ ποὺ μὲς στοὺς δρόμους θ᾿ ἀκουστεῖ
ἡ μουσικὴ ποὺ κάθε στόμα θὰ λαλήσει.

* Δημοσιεύτηκε στὸ παράνομο περιοδικὸ «Πρωτοπόροι»,
τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1943 μὲ τὸ ψευδώνυμο Ἀ. Ταπεινός.

---

(***)Ἀντίσταση

Στὸ παιδικό μας βλέμμα πνίγονται οἱ στεριές.
Πρώτη σου ἀγάπη τὰ λιμάνια σβυοῦν καὶ ἐκεῖνα.
Θάλασσα τρώει τὸ βράχο ἀπ᾿ ὅλες τὶς μεριές.
Μάτια λοξὰ καὶ τ᾿ ἀγαπᾶς: Κόκκινη Κίνα.

Γιομάτα πᾶν τὰ ἰταλικὰ στὴν Ἐρυθρά.
Πουλιὰ σὲ ἀντικατοπτρισμὸ -Μαύρη Μανία.
Δόρατα μέσα στὴ νυχτιὰ παίζουν νωθρά.
Λάμπει ἀρραβώνα στὸ δεξί σου: Ἀβησσυνία.

Σὲ κρεμεζί, Νύφη λεβέντρα Ἰβηρική.
Ἀνάβουνε τοῦ Barriochino τὰ φανάρια.
Σπανιόλοι μου θαλασσοβάτες καὶ Γραικοί.
Γκρέκο καὶ Λόρκα -Ἱσπανία καὶ Πασιονάρια.

Κύμα θανάτου ξαπολιοῦνται οἱ Γερμανοί.
Τ᾿ ἄρματα ζώνεσαι μ᾿ ἀρχαία κραυγὴ πολέμου.
Κυνήγι παίζουνε μαχαίρι καὶ σκοινί,
Οἱ κρεμασμένοι στὰ δέντρα, μπαίγνιο τοῦ ἀνέμου.

Κι ἀπὲ Δεκέμβρη, στὴν Ἀθήνα καὶ Φωτιά.
Τοῦτο τῆς Γῆς τὸ θαλασσόδαρτο ἀγκωνάρι,
Λικνίζει κάτου ἀπὸ τὸ Δρῦ καὶ τὴν Ἰτιὰ
τὸ Διάκο, τὸν Κολοκοτρώνη καὶ τὸν Ἄρη.

* Δημοσιεύτηκε στὰ «Ἐλεύθερα Γράμματα» στὶς 10 Αὐγούστου 1945
στὸ φύλλο ὑπ᾿ ἀριθμὸν 14.

---

Για τη μικρή Σάρα... μια συγγνώμη, ένα ποίημα και ένα τραγούδι

Ένα 13χρονο κορίτσι πέθανε από το μαγκάλι. Δεν είχε αλλιώς να ζεστάνει το μικρό κορμάκι του. Δεν πρόλαβε να ονειρευτεί, δεν πρόλαβε να σχεδιάσει. Ούτε καλά καλά να παίξει…

Η Χώρα των Θαυμάτων, για εκείνη, τη μικρή Σάρα από τη Σερβία, έγινε ένας προσχεδιασμένος δολοφόνος…
Σ' αυτή χώρα, Σάρα, τα παιδιά πλέον δεν έχουν δικαίωμα να παίξουν…
Δεν έχουν δικαίωμα να γελάσουν…
Δεν έχουν δικαίωμα στο όνειρο και στο μέλλον…
Δεν το κατάλαβες μικρό μου ότι εδώ οι κυβερνήτες δεν υπολογίζουν μια παιδική ζωή που παγώνει…
Δεν το κατάλαβες μικρό μου ότι εδώ οι κυβερνήτες δεν υπολογίζουν μια παιδική ζωή που καίγεται…
Ήσουν μικρό, παιδούλα, πώς να καταλάβεις τις υποθέσεις των μεγάλων;
Εκείνων των μεγάλων που κάνουν ό,τι θέλουν, χωρίς να λογαριάζουν την ανθρώπινη ζωή, παρά μόνο την κυριαρχία του χρήματος…
Των άλλων μεγάλων που αφήνουν τους πρώτους, ισχυρούς μεγάλους, να κάνουν ό,τι θέλουν, χωρίς να τους μπαίνουν εμπόδιο…
Ήσουν μια παιδούλα, πώς να καταλάβεις τις υποθέσεις εκείνων των μεγάλων που αποφασίζουν και εμάς των μεγάλων που αδιαφορούμε, αδιαφορούμε ακόμη κι αν ένα παιδί πεινάει δίπλα μας, αν καίγεται στη φωτιά ή πνίγεται από το μαγκάλι;
Σάρα, σ' αυτή τη Χώρα των Θαυμάτων, τα παιδιά πλέον δεν είναι ευτυχισμένα, δεν είναι ανέμελα, δεν ασχολούνται με τα μαθήματα ή τα παιγνίδια τους.
Μεγάλωσαν απότομα. Πεινούν και κρυώνουν. Δεν ονειρεύονται. Δε γελούν. Είναι στενοχωρημένα, έχουν μια θλίψη. Εσύ καταλαβαίνεις…
Συγγνώμη Σάρα, επειδή δεν πρόλαβες να ονειρευτείς και να παίξεις στη Χώρα των Θαυμάτων… Επειδή κρύωνες… Επειδή μεγάλωσες τόσο γρήγορα κι έφτασες στην άλλη πλευρά.
Συγγνώμη, επειδή εμείς απλά παρατηρούμε και σχολιάζουμε, ανίκανοι ενήλικες σε ένα κόσμο που ανήκει στα παιδιά…
Συγγνώμη, επειδή τους αφήσαμε να σε σκοτώσουν, στην Ελλάδα της παγωνιάς.
Συγγνώμη, επειδή θα αφήσουμε και άλλα παιδιά να τα σκοτώνουν αυτοί οι μεγάλοι που αποφασίζουν για εσάς και για εμάς, επειδή εμείς τους το επιτρέπουμε…

Candiot

........................................
Εις μνήμη

Πρώτα δηλητηριάστηκαν οι τρύπιες παντοφλίτσες του
Σαντάλια θα τα έλεγες σαν αυτά που φορούν
Οι αρχάγγελοι που τον ύπνο του συντρόφευαν τις νύχτες
Πρώτα αυτές λιποθύμησαν
Χάρισμα της μάνας του απ' τον προηγούμενο Δεκέμβρη
- στων Χριστουγέννων την ελατοκορφή στολίδι -
Ένα δώρο καρδιάς χωρίς φιογκάκια κι ασημένιο περιτύλιγμα
Περιττά κι επίπλαστα δεν θα τους ταίριαζε
Στα παζάρια που το αγόρασε βλέπεις οι αλήθειες κι οι πόνοι
Είναι πάντα γυμνές κι αναλλοίωτες στο ψιλόχιονο της εγκαρτέρησης
Στα παζάρια της φτώχειας όλα ανθρώπινα και μεγαλειώδη
Γιατί εκεί μάθε το καλά
Δεν διαπραγματεύονται τίποτα άλλο παρά μόνο μια δέσμη χαμόγελα
Που οι καρδιές τα αναγορεύουν σε υψηλά ιδανικά
Ιδανικά που οι πουπουλένιοι από υπάρξεως κόσμου αποποιούνται!

Ύστερα δηλητηριάστηκε το λουλουδάτο του φόρεμα
Πέπλο θα το έλεγες που η ακριβονύφη το φόρεσε
Στης γιορτής της τα ανθοστέφανα
Ύστερα αυτό λιποθύμησε
Χάρισμα του έαρος και της αγαπημένης του Περσεφόνης
Αισθαντικό φόρεμα πλήγιαζε στο κρύο σαν κομμένος σταλαγμίτης
Κι ήταν μακριά η Άνοιξη να του παρασταθεί
Να αποκόψει λουλούδια ζεστά χλόη στεγανή ήλιου εσθήτα να φέρει
Να το σκεπάσει
Να το ενδύσει
Να το ζεστάνει με το άγιο της χνώτο
Κι ήταν μακριά η Άνοιξη χέρι ζωής να απλώσει στη φλέβα του
Κι ήρθαν του χειμώνα οι ορδές κι ύστερα έφτασαν οι σιδεράνθρωποι
Με τις φρικτές πανοπλίες και μαζί τους το πήραν
Πριν ακόμα μπορέσει να ξεστομίσει την πικρία του μυστικού του στον δικό του Θεό!

Και στο κατόπι τελευταίο δηλητηριάστηκε το πλεκτό του σκουφάκι
Όστρακο θα το έλεγες απ' τις απάνεμες θάλασσες της πατρίδας
Που μια καλοκαιριά η παλίρροια το ξέβρασε στην ακτή
Στο τέλος αυτό λυποθύμησε
Χάρισμα της εκατόχρονης γιαγιάς του σε πλέξη κοτσίδα
Σαν εκείνη των πειρατών που άμαχους δεν άγγιξαν μόνο πραμάτειες πήραν
Γαλαζοπράσινο σκουφάκι
Με μια μικρή τρυπούλα να εισβάλλουν
Ανεμπόδιστα τα παιδικά όνειρα κι οι μνήμες του αίματος
Αίμα άλικο και λαθραίο όπως το βάφτισαν οι κρατούντες
Ίδρωνε από τρόμο και ξενιτιά το μικρό κεφαλάκι
Δεν λυγούσε όμως μυρτιά παιρνούσε στο αυτί και κρυφογέλαγε
Γαλαζοπράσινο σκουφάκι
Λίγο στραβό στην δεξιά πλευρά
Κι αυτό ήταν το σημάδι - πως να το κρύψει;
Αυτό ήταν το μοναδικό τρωτό σημείο
Κι εκεί χτύπησαν οι αχυράνθρωποι και μαζί τους το πήραν παντοτεινά
Ταξίδι του έταξαν να το ξεγελάσουν οι υστερόβουλοι
Εκεί χτύπησαν με μονοξείδιο βόλι το γάζωσαν
Δάκρυ δεν βγήκε γιατί από πριν είχε στεγνώσει
Πάνω στα μύρτα και στην αγριελιά ασημένιο σαν σήμαντρο
Κι έμεινε η μάνα χαροκαμένη να απελαύνει τους γόους της
Στα κρύα χώματα και στους βάλτους της γης άγρυπνη ανέστια και δέσμια!
............................
Με αφορμή το θάνατο του 13χρονου κοριτσιού
που ήθελε να ζεσταθεί με μαγκάλι
ελλείψει ρεύματος κι έσβησε απ' τις αναθυμιάσεις!
Δημοσιεύτηκε στην ποιητική σελίδα "Ποιητές του κόσμου"
που διατηρεί ο ποιητής Στρατής Παρέληςpoihshkaipoihtes

Όπως και στο ΕΚΦΡΑΣΟΥ της αγαπημένης φίλης Κικήςekfrastite

το βρήκαμε εδώ: gialeni