Σαν πέφτει η νύχτα

Έπεσε η νύχτα η βαριά
πλακώσαν τα σκοτάδια
και τη φτωχή μου τη καρδιά
την κάνανε κομμάτια.

 Ο ήλιος κρύφτηκε βαρύς
στα όμορφα του τα παλάτια
και το φεγγάρι το χλωμό
εβγήκε στα σεργιάνια.

Κρυφτούλι με τα σύννεφα
παίζει το φεγγαράκι
γιατί φοβάται μην το βρη
ο ήλιος που φυλάει.

Λίγα αστράκια φαίνονται
στον ουρανό σπαρμένα
γιατί κρυώνουν τα πολλά
να βγούνε στο σεργιάνι.

Κρυώνουν κι αυτά όπως κι εγώ
αυτήν την ώρα μοναχός
τρέμοντας απ’ τη παγωνιά
προσμένοντας εκείνη

Τάκης Λεύκας
5-12-68

ΝΥΧΤΩΣΕ

Νύχτωσε
Άλλη μια μέρα πάει
Πάει έσβησε κι αυτή
Αύριο θα’ ρθει άλλη

Μια μέρα εις την πλάτη μας
φορτώσαμε και πάλι
μια μέρα πάει χάθηκε μα
θα’ ρθει κάποια άλλη.

Ναι! Θα ΄ρθει άλλη.
Ποιος όμως είναι σίγουρος
πως αν θα ‘ρθει αυτή η άλλη
δεν θα ‘ναι ένα ρεμάλι;

Μια μέρα πάει πέρασε
ίδια δεν θα περάσει
κι εκείνος που εγέλασε
ίδια δεν θα ξαναγελάσει.

Στην πλάτη μας εκάθησε

ξανά δεν θα καθίσει

θα μείνει όμως πάνω μας

σ’ όλη αυτή τη ζήση.

Μια μέρα ξαφανίστηκε

σβήστηκε απ’ το χάρτη

πέρασε, πάει, χάθηκε

μα πίσω ποτέ δεν θα ‘ρθει.

Κι όποιος δεν εγέλασε

μα ούτε εκουράσθει

η μέρα αυτή η όμορφη

έφυγε σαν τον δράστη.

ΤΑΚΗΣ ΛΕΥΚΑΣ

(18-11-1968)

ΟΛΑ

Σβήνουν τα’ αστέρια τα λαμπρά

σβήνει η νύχτα η φοβερή

σβήνει το σκότος το βαθύ

και βγαίνει πρόσχαρη η αυγή

Για σε χαράζει η χαραυγή

κι η μέρα τουτ’ η χαρωπή,

για σε τα’ αηδόνι στο κλαρί

πρόσχαρο πάλι κελαηδεί.

Κι όμως τα’ αγόρι καρτερεί

με μια κιθάρα τραγουδεί

στο παραθύρι που ‘σαι εσύ

κι όμως δεν βγαίνεις να σε δει.

Για σένα πάντα τραγουδεί

μέρα και νύχτα και αυγή

για σένα άπονη σκληρή

που το ‘χεις πάρει τη ψυχή.

Κι όταν πια φεύγει δεν μπορεί

γιατί ο ήλιος πια τον έχει δει

συ κατεβαίνεις βρε σκληρή

και κλαις με πόνο στην αυλή.

Αυτός σε βλέπει από μακρυά

και του ραγίζεται η καρδιά

από τα δάκρυα τα καφτά

σαν πέφτουνε στο χώμα αυτά

ΤΑΚΗΣ ΛΕΥΚΑΣ

Γλυκό μου κορίτσι

Γλυκό μου κορίτσι τι έχεις και κλαις;

Σε είδε κανένας και δεν μας το λες;

Που βγαίνεις μονάχη τις νύχτες στο δόμο

και με το φεγγάρι γλυκομιλείς;

Για κοίταξε μένα μικρό μου κορίτσι,

κοίταξε μένα και θα γιατρευτείς.

Εμένα μονάχα, άλλον κανέναν

κι έλα κοντά μου για να σωθείς.

Κοντά μου θα νιώσεις αγάπη και πόθο

που τόσο γυρεύεις και λαχταρείς.

Κοντά μου για πάντα θα βρεις τη γαλήνη

και θα ‘σαι μαζί μου στη ζήση τη λίγη

ΤΑΚΗΣ ΛΕΥΚΑΣ

Μόνο μια νύχτα

Έλα μια νύχτα φίλησέ
μια νύχτα μόνο ζύγωσέ με
δώσε μου το να σου χεράκι
εγώ κι εσύ να γίνουμε ταιράκι.



Μια νύχτα δωσ’ μου τη καρδιά σου
κι όλα τα πλούτη είναι δικά σου
μια νύχτα γύρε στο πλευρόμου
για να μου γιάνης τον καϋμό μου.



Δώσ’ μου τα χάδια σου ως το πρωί
το αλαβάστρινό σου το κορμί
τα χείλη σου τα ροδαλά
όλα αυτά από μια φορά……


Τάκης Λεύκας
1968

Και πάλι

Και πάλι εγώ θα περιμένω
να ‘ρθης στο σπίτι μου ξανά
τα μαύρα σου ματάκια να κοιτάω
τα ξέπλεκα μαλλιά σου να κρατώ.

Αιώνια εγώ θα σε λατρεύω,
όπως λατρεύω τη ρετσίνα το κρασί,
τα πάντα στη ζωή θα υπομένω
για να ‘σαι στο πλευρό μου πάντα εσύ.

Αν τύχει όμως και ξεχάσης
πως μια ψυχή για σένα ζη,
αυτή για πάντα θα θυμάται
πως είσουν στη ζωή μοναδική.

Θα ‘ρθή μια νύχτα με φεγγάρι
από το σπίτι σου για πάντα να σε πάρη
γιατ’ είσαι πάντα φως εσύ γιομάτη
για να του ομορφαίνης τη ζωή.

Τάκης Λεύκας.
1968

Ένα δάκρυ

Σβήνουν τ’ αστέρια
σβήνει το σκότος
σβήνει η νύχτα
βγαίνει η αυγή.

Για σένα χαράζη
τώρα η πλάση
για σένα ξυπνάη
κάθε πουλί.


Για σένα ο ήλιος
χρυσός μας φωτίζει
για σένα τ’ αηδόνι
γλυκά κελαηδεί.


Κι όμως τ’ αγόρι
για σε τραγουδάει
με μία κιθάρα
κάθε πρωί.

Όλα για σένα
τα δίνη πια τώρα
μα εσύ δεν γυρίζεις
να δης κατά γης.


Κι όταν πια φεύγει
γιατ’ ο ήλιος βαραίνει
τότε εσύ καταβαίνεις
και κλαις στην αυλή.


Και τότ’ ένα δάκρυ
χρυσό κατεβαίνει
του ήλιου τη γνέψη
και καίει τη γη.

Τάκης Λεύκας
1968