ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ

Πριν σαράντα χρόνια
είπες
«όλα τα καταλαβαίνω»
τι εννούσες;
«Σαν τώρα ήλπιζα,
σαν σήμερα ονειρευόμουνα,

σαν χθες το σήμερα και το αύριο.

Σαν χθες οι πόρτες ανοιχτές
μπαινόβγαινα.

Σαν σήμερα κλείσαν οι πόρτες

και τώρα

χαμένο το χτες

χαμένο το αύριο»

Νίκος Π. Σταυρόπουλος

(στο φως του λυχναριού)

ΕΡΜΗΝΕΙΑ(*)

 

Θρήνοι για δεσμά αόρατα

νοητική αφαίρεση
απελεύθερης σκέψης προστασία,
βηματισμοί επιφυλακτικοί αμφίβολοι
μέσα σε πλήμμυρα διανοημάτων,
αναζητούν,
να πορευτούν,
πέρ’ απ’ τις θύρες
των ενστίκτων και των αισθημάτων
σκληρά δοκιμαζόμενοι
σε ξέφωτο σ’ αγνάντιο.
Μνήμες, προβλέψεις, εμπαιγμοί,
αναμονές,
τη δύσβατη πορεία δικαιώνουν
και δίνουν κάποιαν ερμηνεία
στην τραγωδία. 

Νίκος Π. Σταυρόπουλος

(στο φως του λυχναριού)

(*) Α΄ έπαινος ποίησης 1981 Ελληνικής Εταιρείας Ιατρών Λογοτεχνών