Έρμη Ελλάδα

Πατρίδα μου ταλαίπωρη
του κόσμου ξακουσμένη
κοίτα πως σε κατάντησαν
κλέφτες-αδικητές και πουλημένοι.

Ξέσχισαν τις σάρκες σου
το αίμα σου ρουφήξαν
σαν όρνια πέσαν πάνω σου
και σε κατακρεουργήσαν

Πούναι οι δόξες οι τιμές
τα έπη σου τα μύρια
τα ντρόπιασαν οι πρόστυχοι
σε ακολασίας χλιδάτα πανηγύρια.

Δεν δείλιασαν οι αρχόντοι σου
στους ξένους να σε ξεπουλήσουν
με λίγα ευρώ μισοτιμής
τα παιδιά σου να αφανίσουν.

Έρμη Ελλάδα μου πολύπαθη
Λαέ πολυβασανισμένε
μη γονατίζεις. Στάσου όρθιος….
Λαέ της Ελλάδας τιμημένε.
ΠΑΥΛΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ
Πολύγυρος(Νοέμβρης 2011)

ΣΗΜΕΊΩΣΗ
Το ποίημα αυτό είναι το τελευταίο του Παύλου Εμμανουήλ
Τον ευχαριστώ που μου το εμπιστεύθηκε  να το «δημοσιεύσω»  από το «μπλοκάκι» μου.
Η φωτογραφία επιλέχτηκε από μένα.

Θ’ αγωνιστώ….

 

Εγώ θα βρω το δρόμο μου
που τώρα έχω χάσει.
Δεν τη φοβάμαι τη ζωή
θα την παλέψω αντρίκια.



Έχω καρδιά από σίδερο
ψυχή γεμάτη φλόγα.
Θ’ αγωνιστώ περήφανα
κεφάλι δε θα σκύψω.


Έχω μια δύναμη φωτιά
που μέσα μου θεριεύει.
Πάντα η αλήθεια στη ζωή
λάμπει και βασιλεύει.


Ρομφαία στα χέρια κοφτερή
του δίκιου θεά, αφέντρα,
συντρόφεψέ μου τη ζωή
την άδικη, την ψεύτρα!


ΠΑΥΛΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ
(Από βιβλίο ΗΛΙΑΧΤΙΔΕΣ ΠΟΛΥΓΥΡΟΥ)

Νομοτέλεια (της φύσης ο κύλκος)

Η βροχή πέφτει στη διψασμένη γη.

Μαύρα μολυβένια σύννεφα
σκεπάζουν τον ήλιο μας κρύβουν τον ουρανό.
Κίτρινα φύλλα πεσμένα στο χώμα
δεν άντεξαν στης φύσης τη νομοτέλεια.
Η μελαγχολία την καρδιά μου πλακώνει

Πως ν’ αντικρύσω τα ξεγυμνωμένα δέντρα;
Πώς να συνηθίσω στο ξεθώρισμα των χρωμάτων;
Πώς να στερηθώ το γλυκό κελάδημα των πουλιών;
Τις ευωδίες των πολύχρωμων λουλουδιών,
τα μεθυστικά της φύσης αρώματα,
το μυστήριο του έναστρου ουρανού,
της θάλασσας τα χάδια της αγάπης τ’ ανταμώματα;

Νιώθω βάρος στην ψυχή μου, υποφέρω.
νομοτέλεια!.... Της ζωής ο κύκλος ο αιώνιος,
συνεπής, σκληρός, αναπόφευκτος, ωραίος!

Παύλος Εμμανουήλ
(Από το βιβλίο Ηλιαχτίδες Πολυγύρου)

Που είναι οι άνθρωποι (*)

Πού είναι οι άνθρωποι
Γιατί δε μιλούν;

Περνούν αδιάφοροι εμπρός μου
 πάντα βιαστικοί, πάντα ανήσυχοι,
ψυχροί χωρίς χαμόγελο στα χείλη.

Δεν προφταίνω να δω τα πρόσωπά τους
να συγκρατήσω τη μορφή τους
και χάνονται σαν άυλες φιγούρες
 μες από τα μάτια μου.

Πού είναι οι άνθρωποι;
Θέλω να τους δω

Να μιλήσω μαζί τους,
να πω τα προβλήματά μου,
να εμπιστευτώ τα μυστικά μου.

Αλήθεια! Που είναι οι άνθρωποι;
Θέλω μαζί τους να χαρώ, να γελάσω.
Θέλω μαζί τους να πονέσω, να κλάψω.
Θέλω μαζί τους να ζήσω.
Θέλω πιο πολύ ν’ αγαπήσω.


(*)Παύλος Εμμανουήλ

Από το βιβλίο του «Ηλιαχτίδες Πολυγύρου»