Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ ΚΑΙ ΔΑΦΝΗ

Τη Δάφνη πρωταγάπησε κάποτε ο Απόλλων,
που από θυμό τον έσπρωξε ο Έρωτας σε εκείνη.
Όταν ο Φοίβος σκότωσε το Δράκο και χαιρόταν,
τον Έρωτα ειρωνεύθηκε, για τα δικά του βέλη.
«Τι θες, εσύ, μικρό παιδί κι έχεις τέτοια όπλα;
Αυτά μόνο ταιριάζουνε στους ώμους τους δικούς μου.
Εγώ μπορώ τον κάθε εχθρό με αυτά να εξοντώνω.
Πριν από λίγο ξάπλωσα τον Πύθωνα στο χώμα,
και τον τεράστιο όγκο του τον γέμισα σαΐτες.
Να μην ανακατεύεσαι με τα δικά μου όπλα
και μη ζητάς να σ' επαινούν για τις δικές μου χάρες.
Μείνε με τη λαμπάδα σου, αγάπες να φουντώνεις
Αμέσως ανταπάντησε ο γιος της Αφροδίτης.
«Εσύ, που όλους τους στόχους σου με βέλη σημαδεύεις
και κάθε πλάσμα ζωντανό στο έδαφος ξαπλώνεις,
πάντα θα υπολείπεσαι της δόξας της δικής μου,
κι ετοιμάσου να δεχτείς τα ερωτικά μου βέλη
Με τα φτερά του πέταξε σκίζοντας τον αέρα
κι απ' την κορφή του Παρνασσού στρώθηκε στο σημάδι.
Απ' τις χορδές του τόξου του έφυγαν δυο σαΐτες,
που η μια σβήνει τον έρωτα κι η άλλη τον ανάβει.
Η δεύτερη, η ολόχρυση, με αιχμηρή τη μύτη
κάρφωσε τον Απόλλωνα και του ανάβει πόθο.
Η πρώτη, που ήταν χάλκινη με μύτη στομωμένη
στη Δάφνη πάνω κάρφωσε, στου Πηνειού την κόρη.
...................................................................................................
 
ΟΒΙΔΙΟΣ (Ρωμαίος ποιητής. Γεννήθηκε σαν σήμερα 20 ΜΑΡΤΙΟΥ το 43 π.Χ)

 ΟΒΙΔΙΟΥ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ Βιβλίο Πρώτο, στίχοι 452 - 567)
ελεύθερη απόδοση πάνω στα μονοπάτια του λατινικού κειμένου:

Αλκιβιάδης Μιχάλης Κωνσταντόπουλος
Περισσότερα:
http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Poems&act=details&poem_id=47000




Δεν υπάρχουν σχόλια: